Η δύναμη της συνήθειας

Είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι μπορούν να συνηθίσουν την κατάσταση στην οποία ζουν, ακόμα και αν οι συνθήκες της είναι γενικώς δυσάρεστες σε σχέση με άλλες που ζουν άλλοι άνθρωποι. Ή ακόμα και δυσάρεστες σε σχέση με τις συνθήκες που έχουν ζήσει οι ίδιοι σε άλλες εποχές της ζωής τους.

Οι άνθρωποι συνηθίζουν για παράδειγμα, τουλάχιστον ο μέσος όρος τους, ακόμα και αν βρεθούν στην φυλακή.

Οι ψυχολογικοί παράγοντες που καθορίζουν την συνήθεια σε μία ρουτίνα είναι πολύπλοκοι. Ένας, μάλλον σημαντικός, είναι ότι η ρουτίνα δημιουργεί ένα αίσθημα κανονικότητας, θα μπορούσαμε να πούμε ασφάλειας. Οι Άγγλοι έχουν μία έκφραση που το δηλώνει επιγραμματικά: better the devil you know.

Μπορούμε να βρούμε εκδηλώσεις αυτής της δύναμης που έχει η συνήθεια πολλές στην καθημερινή μας ζωή. Την ατομική αλλά και την συλλογική. Μία από αυτές είναι να δημιουργούμε μερικούς συλλογικούς μύθους, ή ακόμα και οραματικούς στόχους στους οποίους προσκολλόμαστε ομαδικά, αναμασώντας τους συνεχώς ανεξάρτητα από τον βαθμό ρεαλισμού που αυτοί περιέχουν.

Η πολιτική ζωή είναι γεμάτη από τέτοια φαινόμενα.

Έτσι, στην διάρκεια της παρούσας κρίσης έχουμε ανακαλύψει έναν ευγενή συλλογικό μύθο και ταυτόχρονα στόχο, ο οποίος σιγά σιγά ενώνει το σύνολο σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων, ο οποίος θα μπορέσει να θεραπεύσει τα βάσανα μας και να μας οδηγήσει στην χαμένη Γη της Επαγγελίας, τροφοδοτώντας έναν νέο κύκλο ανάπτυξης. Αυτός είναι η ανάγκη για ένα «Επενδυτικό σοκ», οι επενδύσεις σαν νέος εθνικός στόχος.

Μάλιστα έχουμε ποσοτικοποιήσει τις επενδύσεις που χρειαζόμαστε. Που είναι 100 δις Ευρώ νέες επενδύσεις (ή αλλιώς «καθαρές» επενδύσεις, δηλαδή εκτός των αποσβέσεων) για τα επόμενα 6 χρόνια. Στο ποσό αυτό συμφωνούν οικονομολόγοι και πολιτικοί, μάλιστα συμφωνεί και η ίδια η κυβέρνηση.

Μόνο που από την στιγμή που τέθηκε αυτός ο ποσοτικός στόχος, αλλά και η εθνική ανάγκη για την πραγματοποίηση του, το 2012, έχουν περάσει 6 χρόνια. Και δεν έχει γίνει σχεδόν τίποτα. Ή, για να μην αδικούμε κανέναν, έχουν γίνει ελάχιστα.

Ακούραστοι όμως, με την δύναμη της συνήθειας και την δικαίωση του κοπαδιού μας, επαναλαμβάνουμε τον μύθο και τον στόχο. Αγνοώντας, πάλι με την δύναμη της συνήθειας, να κάνουμε αυτά που απαιτούνται για να πραγματοποιηθεί ο στόχος.

Γιατί, για να μην γελιόμαστε, προκειμένου να πραγματοποιηθεί ένας τέτοιος στόχος, που είναι του μεγέθους που πέτυχε η Τουρκία την ενάρετη περίοδο της ανάπτυξης της στην αρχή της διακυβέρνησης Ερντογάν, πρέπει πάνω από όλα να ξεβολέψουμε πολλές κοινωνικές τάξεις, να αλλάξουμε ριζικά τις συνήθειες μας, να αναποδογυρίσουμε την συμπεριφορά του κράτους αλλά και της κοινής γνώμης, όλων μας. Γιατί ο στόχος είναι τόσο μεγάλος, αλλά και τόσο αναγκαίος, ενώ παράλληλα τα μειονεκτήματα που έχουμε επισωρεύσει και πρέπει να θεραπεύσουμε τόσο πολλά και μεγάλα, που πρέπει να κάνουμε τεράστιες ανατροπές, γρήγορα, ταυτόχρονα.

Μπορούμε να υπερβούμε την δύναμη των συνηθειών μας; Και πότε;

Η απάντηση είναι δική μας…

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email
  Εγγραφή  
Ενημέρωση για
Close Menu