Η Ετερογονία των σκοπών (και των φόρων)

Ανατρέχει κανείς τις στατιστικές. Και βλέπει μία αντινομία. Ενώ η καταναλωτική εμπιστοσύνη έχει αυξηθεί, οι λιανικές πωλήσεις εμφανίζουν πτώση.

Αυτό συμβαίνει, πολύ απλά, γιατί έχει αυξηθεί η φοροδιαφυγή. Γεγονός που πιστοποιεί και η καθημερινή εμπειρία μας, στις συναλλαγές μας. Τόσο οι επαγγελματίες όσο και οι πολίτες έχουν αποενοχοποιήσει την συμπεριφορά της φοροαποφυγής, καθώς όλο και περισσότερες συναλλαγές περνούν, κοινή συναινέσει, “κάτω από το ραντάρ”.

Από την στιγμή που η φοροδιαφυγή φαίνεται σαν δικαιολογημένη αμυντική συμπεριφορά που την συμμερίζεται η την κατανοεί η πλειοψηφία των πολιτών, δεν υπάρχει περίπτωση να αντιμετωπιστεί.

Πολύ περισσότερο που η σημερινή κυβέρνηση έχει θεσπίσει ένα καθεστώς σχετικά ήπιας αντιμετώπισης της παραβατικότητας, εκφράζοντας την πλειοψηφία που της έδωσε την εξουσία. Επίσης η υπόγεια συναλλακτική δραστηριότητα είναι σε μεγάλο βαθμό αναγκαστική για μία τεράστια μάζα συναλλασομένων, αυτων που έχουν αποκλειστεί από την επίσημη οικονομία λόγω ληξιπρόθεσμων οφειλών και κατασχέσεων. Δεν είναι λίγοι, πάνω από το 50% των ΑΦΜ των χώρας είναι σε κατάσταση σοβαρού ή ελαφρού προβλήματος ληξιπροθέσμων οφειλών. Περιμένει κανείς ότι αυτοί θα κάτσουν, απλά, να πεθάνουν;

Δεν είναι όλα μαύρα. Η ενδυνάμωση της υπόγειας συναλλακτικής οικονομίας δημιουργεί πλούτο, ο οποίος παράγει και αυτός κοινωνικό αποτέλεσμα.

Η ενίσχυση της υπόγειας οικονομίας είναι μια επαρκής εξήγηση για τις μικρές κοινωνικές αντιδράσεις παρά την γενικά ομολογουμένη υπερφορολόγηση. Από την μια όσοι νομίζουν ότι ευνοούνται, οι συνδεόμενοι με τις κρατικές δαπάνες, τροφοδοτούν τις αυταπάτες τους ότι θα αποκτήσουν τα έσοδα που χρειάζονται, από την άλλη όσοι θίγονται έχουν, η ψάχνουν να βρουν, ή είναι υποχρεωμένοι να βρουν διέξοδο να διαφύγουν, λύνοντας το πρόβλημα τους ατομικά.

Μία άλλη παράμετρος που συμβάλλει στην δικαιολόγηση των ελαφρών αντιδράσεων είναι και το ότι πολλοί θιγόμενοι από την αναπαραγωγή του μοντέλου «πάνω από όλα οι ιερές κρατικές δαπάνες», οι νέοι, απλά φεύγουν, μεταναστεύουν.

Στο τέλος αυτού του δρόμου υπάρχει αδιέξοδο, ασφαλώς. Αλλά σε ποια στιγμή της ιστορίας μας ασχοληθήκαμε με μελλοντικά αδιέξοδα;

Μην αναρωτιέστε, ο συνδυασμός που έχει πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ, πιθανότατα άθελα του, είναι πολύ επιτυχημένος. Έχει την υποστήριξη τόσο του τεράστιου κρατικού τομέα, όσο και την ανοχή του διογκούμενου λόγω της πολιτικής του υπογείου τομέα της οικονομίας.

Η πολιτική της κυβέρνησης, αλλά και όλων των σχεδιαστών των μνημονίων, στο θέμα των φόρων μοιάζει με εκείνη των αρχαίων Σπαρτιατών που υποτίθεται ότι επέβαλαν στους στρατιώτες τους να τρέφονται με «μέλανα ζωμό», που φυσικά δεν επαρκεί για την επιβίωση. Με άλλα λόγια τους οδηγούσαν να κλέβουν την τροφή τους, με τον απαραίτητο όρο να μην πιαστούν, γιατί αλλιώς θα ακολουθούσε τιμωρία.

Κάπως έτσι έχει εξασφαλιστεί η συνοχή ενός κοινωνικού ακροατηρίου, παρόμοια με την αρχαία Σπάρτη. Η επιβίωση ενός τέτοιου μοντέλου προϋποθέτει, όπως στην αρχαία Σπάρτη, να υπάρχουν οι «Είλωτες» που να παράγουν τα μέσα για να τρέφονται οι κυρίαρχοι.

Μπορεί να διαρκέσει. Μέχρι να επαναστατήσουν οι Είλωτες…

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email
  Εγγραφή  
Ενημέρωση για
Close Menu