Η Γη Χαναάν

Η κρίση που μαστίζει την χώρα τα τελευταία 8 χρόνια έβγαλε στην επιφάνεια πολλές από τις παθογένειες της κοινωνικής μας δομής και οργάνωσης, αν και πολλοί αρνούνται ακόμη να τις αναγνωρίσουν και να τις αποδεχθούν.

Ωστόσο η συνειδητοποίηση και η πορεία προς την εθνική αυτογνωσία προχωράει και κερδίζει όλο και περισσότερους πολίτες καθώς συνεχίζουμε την πορεία μας μέσα στην «έρημο του Σινά», σαν άλλος ένας λαός της Παλαιάς Διαθήκης, ψάχνοντας την «Γη Χαναάν», ενός νέου κύκλου ανάπτυξης και ευημερίας.

Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο, από ότι δείχνουν τα πράγματα. Γιατί εξακολουθούμε να ψάχνουμε τις λύσεις στην πεπατημένη του παρελθόντος.

Ψιθυρίζουν μερικοί ότι η λύση είναι οι νέες επενδύσεις, η ενεργοποίηση του έμφυτου, υποτίθεται, επιχειρηματικού πνεύματος, στις νέες γενιές, έτσι ώστε να απελευθερωθούν αργούσες παραγωγικές δυνάμεις και πόροι, να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και να ξαναξεκινήσει ο τροχός της οικονομίας που θα ποτίσει όλα τα διψασμένα σήμερα στόματα.

Κάποιοι δεν το ψιθυρίζουν, το φωνάζουν δυνατά εδώ και πολλά χρόνια. Τα αποτελέσματα όμως είναι τραγικά λίγα, απογοητευτικά μέχρι σήμερα.

Το φράγμα της ελλείπουσας ρευστότητας, τα απαγορευτικά επιτόκια του χρήματος, η γενικευμένη ανασφάλεια που δημιουργεί η παρατεταμένη πολιτική κρίση, το έλλειμμα ηγεσίας της χώρας είναι ασφαλώς παράγοντες που επηρεάζουν καθοριστικά την απουσία επενδύσεων και την μικρή διάθεση για επιχειρηματικό ρίσκο.

Αλλά στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με κάτι βαθύτερο και πολύ πιο δύσκολο να θεραπευτεί. Το ευρύ κοινό, η μεγάλη πλειοψηφία των συμπολιτών μας, είναι εχθρικοί στην επιχειρηματικότητα, στους επιχειρηματίες, στην έννοια του κέρδους οποιουδήποτε άλλου εκτός από τον εαυτό του καθενός, στην συλλογική προσπάθεια που είναι η ουσία των μεγάλων επιχειρήσεων, στην ανάδειξη και στο πρότυπο της επιτυχίας που είναι εκείνη που τροφοδοτεί, πέρα από τα χρήματα, τα όνειρα όσων επιχειρούν.

Δεν θα κάνουμε εδώ κοινωνιολογική προσέγγιση για τους λόγους και το ιστορικό βάθος μιας τέτοιας συλλογικής απαξίωσης της έννοιας του επιχειρηματία στην χώρα μας. Αλλά θα μείνουμε στην διαπίστωση ότι έτσι είναι τα πράγματα.

Η φαντασιακή πρόσληψη της δαιμονικότητας της έννοιας, η οποία φυσικά τροφοδοτείται από αρκετά κακά παραδείγματα, βρίσκεται απλωμένη παντού, σε κάθε θεσμό της ελληνικής κοινωνικής οργάνωσης, οι οποίοι έχουν σχεδιαστεί έτσι που να κάνουν την ζωή ποδήλατο στην επιχειρηματική τάξη. Όχι μόνο για να κάνει την δουλειά της, αλλά και για να την αποκλείσουν από άλλες δραστηριότητες της δημόσιας ζωής. Για παράδειγμα, οι επιχειρηματίες είναι η μόνη επαγγελματική κατηγορία που έχει πραγματικό και σκληρό «ασυμβίβαστο» στην πιθανή παράλληλη εκλογή στην Βουλή, ή στον διορισμό σε δημόσια θέση.

Ακόμα και η περίφημη μάχη ενάντια στην «διαπλοκή», που μαίνεται, πραγματικά ή υποκριτικά, τα τελευταία 20 τόσα χρόνια, απηχεί στην πραγματικότητα μία εχθρική προς την επιχειρηματική τάξη αντίληψη, τροφοδοτημένη από αρκετά κακά παραδείγματα, τόσο του πολιτικού συστήματος στο σύνολο του, όσο και της κοινής γνώμης που το συντηρεί και το στηρίζει.

Έτσι είναι τα πράγματα ενώ πορευόμαστε, με χαλασμένη πυξίδα, στην «έρημο του Σινά». Όπως και ο λαός της Βίβλου μάλλον θα χρειαστούμε σαράντα χρόνια να βγούμε από αυτήν, αφού οι κοινωνικές συμπεριφορές και προκαταλήψεις δεν αλλάζουν γρήγορα. Και πάντως δεν αλλάζουν με διαταγές και επιθυμίες.

Τι θα μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση; Μα φυσικά μία θεσμική αλλαγή ευρείας κλίμακας που θα έβαζε στο κέντρο της την ενθάρρυνση και την απελευθέρωση της επιχειρηματικής προσπάθειας και θα ωθούσε περισσότερους ανθρώπους να προσπαθήσουν, μέσα από ένα πλέγμα χαμηλής φορολογίας, κινήτρων για μεγέθυνση έτσι ώστε να φτιαχτούν μεγαλύτερες μονάδες αντί για μικρές, αλλά και εξάλειψη των τιμωρητικών εμποδίων και φραγμών που σήμερα υπάρχουν σε αμέτρητες εγκυκλίους και νόμους. Μαζί με μία μαζική εκχώρηση κρατικών σήμερα λειτουργιών στην ιδιωτική οικονομία.

Βλέπει κανείς ώριμη κοινωνική πλειοψηφία που να συναινέσει σε κάτι τέτοιο; Οι μετρήσεις δείχνουν ότι η προτεραιότητα της επιχειρηματικής προσπάθειας έχει αποδοχή μόνο από το 20% των συμπολιτών μας, οι οποίοι, όπως ο αρχαίος λαός της Βίβλου στην πορεία του στο Σινά, λατρεύουν ακόμα το «χρυσό μοσχάρι», το Κράτος, με τα δοσίματα και τις προσόδους του. Ακόμα και όσοι συνειδητοποιούν την εθνική ανάγκη για προτεραιότητα και στήριξη της ιδιωτικής οικονομίας και επιχειρηματικότητας βάζουν τόσα «ναι μεν αλλά», τόσες υποτιθέμενες προϋποθέσεις, τόσες ταυτόχρονες αντίρροπες προτεραιότητες που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα, την γενικευμένη δυσπιστία και εχθρότητα.

Πέρα από αυτά υποτίθεται ότι είναι αναγκαίο να επιστρέψουμε κάποτε και στην κανονικότητα της σύνδεσης της Ελλάδας με την υπόλοιπη διεθνή οικονομία, που σήμερα δεν την έχουμε. Αλλά αυτό μάλλον είναι το πιο εύκολο, καθώς θα φροντίσουν άλλοι για αυτό, οι ξένοι φίλοι και εταίροι μας.

Το δικό μας πρόβλημα, όμως, πρέπει να το λύσουμε εμείς, δυστυχώς.

Μην απορείτε. Βαζίζετε. Σαράντα χρόνια είναι αυτά, θα περάσουν.

Μέχρι να φτάσουμε στην δική μας Γη Χαναάν, και να γίνουμε μια κανονική δυτική χώρα.

Facebook
Twitter
LinkedIn
Email
  Εγγραφή  
Ενημέρωση για
Close Menu